Prinsenhof (2009)Auteur: Filip Vanluchene
Regisseur: Bernard Soenens
Acteurs: Sven De Smedt, Willem De Rover, Sieglinde Geerts, Cecile Verbruggen
Korte inhoud:
Prinsenhof speelt zich af in het kleine wereldje van een familiebedrijfje, in de loods van “Verhuizingen Vercaemer”, waar naast verhuizingen ook in vuurwerk gedaan wordt. Vercaemer wil een grote opdracht toegewezen krijgen van het stadsbestuur: de verhuis van de archieven van de dienst bevolking. Hiervoor moet hij echter een gedetailleerd bestek indienen, maar dat blijkt verdwenen te zijn. Hij moet ook een nieuwe schaarlift aankopen, maar ook dat lijkt niet zo simpel.
Bovendien spreekt Vercamer al een hele tijd niet meer met zijn echtgenote Francine. Zij is gefrustreerd omdat haar grootsprakerige man aan lager wal is geraakt, ook al wil deze dat niet toegeven. Ondertussen ziet Francine de wereld die ze zich gedroomd had, in duigen vallen. Haar broer Seetje, een ietwat sullig ventje, woont bij hen in. Hij is wat achterlijk en doet in vuurwerk. Maar hij heeft wel 500.000 frank in een blikken doos onder zijn bed zitten. En dan is er nog Corine, een jong ding van ergens in de 20. Wat komt die eigenlijk zoeken in de poort van “ Verhuizingen Vercaemer”?
Geen van de personages is een onbeschreven blad, elk hebben ze hun scheefgetrokken karakter en hun complexen. In zekere zin zijn het marginalen. Maar Prinsenhof is evenzeer het wereldje van de Valse Musette en een kamer in een derderangshotelletje in Parijs, van veel glazen bier en kortendrank in de Rialto aan de oprit van de autostrade van verloren gelegde bestekken en corrupte ambtenarij, van seks en frustratie om niet gerealiseerde dromen.
Prinsenhof kent geen logische verhaallijn. Vanluchene flirt voortdurend met het hier en het daar, het nu en het toen, de dialoog en de gedachte. De gebeurtenissen worden niet weergegeven in een (chrono)logische volgorde, maar in flarden, zoals de personages ze zich herinneren. Zo ontstaat een mozaïek waaruit je als toeschouwer zelf de feiten en het verhaal moet destilleren. Haast als een rechter moet je oordelen over waarheid en verzinsel, over schuld en onschuld. Je wordt geconfronteerd met herkenbare en schrijnende situaties, de realiteit zoals ze is of zoals de personages zich die herinneren, maar dan wel wat uitvergroot en overgoten met wat humor en de nodige ontroerende tristesse.
Over de auteur:
Hier vindt u praktische informatie in verband met onze voorstellingen.
Terug naar overzicht